شخصی را به جهنم می بردند

در راه بر می گشت و به عقب خيره می شد 

ناگهان خدا فرمود :

او را به بهشت ببريد 

فرشتگان پرسيدند چرا ؟

پروردگار فرمود :

او چند بار به عقب نگاه کرد .....

او اميد به بخشش داشت

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

نگاه ساکت باران به روی صورتم دزدانه ميلغزد

ولی ياران نميدانند که من دريايی از دردم

به ظاهر گر چه می خندم

ولی اندر سکوتی تلخ می گردم

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

هيچ کس اشکی برای ما نريخت .

هر که با ما بود از ما می گريخت

چند روزی هست حالم ديدنيست

حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روي زمين زل می زنم

گاه بر حافظ تفال می زنم

حافظ ديوانه فالم را گرف:

يک غزل آمد که حالم را گرفت:

ما زياران چشم ياری داشتيم

خود غلط بود آنچه می پنداشتيم